من با دریا کنارمی ایم

من با باد با باران با ایینه و زمستان

 من کنار تو می ایم

 من با تو کنار می ایم

 من با هر چه آسمان سرکوب شده

و هر چه سنگسار ایینه

ومهربانی

و هر چه منطق بی دلیل کنار می ایم

 من آهسته آمدم کنار وقفه ای از دریا

 رو به روی کبوتری که از غروب می وزید

 چشم به راه آوازی

که دریا از آغاز پرنده

 زیر گوش بچه ماهی ها خوانده بود

 به یقین می دانی به چه فکر می کردم

گفته بودی خودت با دریا کنار بیا

 تمام دریاهای دنیا دو ساحل دارند

 چه قدر به بن بست کلمه رسیده ام

می خواهم انکار کنم که شاعرم

و یک سکوت هزار ساله

 بر لب کبود هر چه باران بی مورد

 
من خودم را اواسط دیروز جا گذاشتم