حکایت دردناکی ست شوق پرواز

 و این بالهای سوخته .

شوقی که چون حلقه بر گردنم افکنده ای

و آتشی که بر هستیم فکندی

و ناتوانی این بالها ...

در دوزخ هجران تو هر صبح و شام می سوزم

هر صبح و شام

سرافکنده به درگاهت می آیم

و شرم سار باز می گردم و

در این تکرارمرا اختیاری نیست .

می رانی و می خوانی

و من در اشتیاق و اجبار تو حیرانم .

امّا سوگند به نامت اگر برانی تا ابد

به درگاهت با همین بالهای سوخته

به شفاعت عشق می نشینم .